Без рубрики · ՃԱՄՓՈՐԴՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Ուխտագնացություն դեպի Հարթագյուղ

Սեպտեմբերի 21-ին մեկնեցինք Հարթագյուղ՝ ուխտագնացության: Մեկնումը առավոտյան ժամը 8-ին էր, սբ. Երրորդություն եկեղեցու մոտից: Պայծառ խումբ էր անխոս՝ մեծ ու փոքր, հին ու նոր սեբաստացիք: Մինչ Հարթագյուղ հասնելը սկսվեցին մեր արկածները: Մեկնարկն ընկեր Նառան տվեց՝ հացթուխին հաց թխել «սովորեցնելով»:
Հարթագյուղում, մինչ ուխտի բուն ճամփան բռնելը, հյուրընկալվեցինք տիկին Սուսանենց տանը՝ անսահման ջերմ ու անմիջական մթնոլորտում, որի պակասն այսօր միայն գյուղերում չկա: Գյուղն էլ, ինչ խոսք, գյուղ էր՝ իր ողջ, իսկական հմայքով, գրավչությամբ՝ բակի ճագարներով ու բոցամազ շնիկով, խոտի գայթակղիչ, արևակեզ դեզերով ու նրանց լեռնահամ բույրով, տիկին Մարիետի՝ բակում, չգիտես ինչու, թափած ու հավաքված չորացրած լոբով:
Միով բանիվ, բռնեցինք ուխտի ճամփան. բլուրներ էին, որ հաղթահարում էինք, փշեր էին, որ վրան նստում էինք: Հատկապես դյութիչ էր լեռան մի հատվածում՝ աղբյուրի մոտի «մուրազի ծառը», որին, միգուցե սնահավատ մարդիկ, միգուցե, հակառակը, ինչ իմանաս, տարբեր իրեր՝ թաշկինակ, ձեռնոց, թել և այլն, կապել էին ու մուրազահետամուտ մագլցել սարը:
Ճանապարհին քանիցս պառկեցի գետնին, որ, իբրև թե, Մարինե Ամիրջանյանի ասած՝ հողը զգամ, բայց ինձ հողը չէր, որ գրավում էր, այլ երկինքը, որ չափազանց մոտ էր, միգուցե՝ ավելին, քան պետք է:
Աստվածամոտ բարձունքում՝ սրբավայրում, մոռանում ես մարդկային ճղճիմ էությունդ, վեհանում, սրբանում ու ձուլվում երկնքին, որ իջել, ծնրադրել է սրբավայրի դռանը: Ամպախռիվ բարձունքից՝ խաչքարերով շրջապատված, իջանք, իջանք ու հավասարվեցինք գետնահուպ մեր ընկերներին՝ վեհացման-սրբացման արդեն միայն գաղափարով:
Վերադարձին էլ մեզ հյուրընկալեց մեկ այլ պայծառ ընտանիք՝ գյուղական իր բոլոր բարիքներով ու խաղաղությամբ: Ջերմ, անկեղծ, պարզ ու հստակ, ինչպես պատուհաններին հպվող անձրևի կաթիլները, որ մեզ ուղեկցեցին Երևան բերող ողջ ճանապարհին:
Լուսանկարները՝ Նունե Խաչիկօղլյանի

Advertisements
ՃԱՄՓՈՐԴՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Ուսումնական ճամփորդություն` Ուրցաձոր (23.10/15)

<Ճամփորդությունն ամենամեծ ու լուրջ գիտության պես օգնում է վերագտնել ինքներս մեզ>>-Ա. Քամյու

Արդեն երեք շաբաթ է` <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրում եմ, ու ամեն օրս` այնտեղ անցկացրած, ճամփորդություն, ինքնա- և փոխբացահայտման նորանոր հնարավորություն է: Ուղղակի առումով, սակայն, Սեբաստացիների հետ արդեն երկրորդ անգամ եմ ճամփորդում` ամեն անգամ մի նոր թելով ավելի ամուր կապվելով նրանց: Այս անգամ մեկնեցինք Ուրցաձոր: Անկեղծ` այս երեք շաբաթների ընթացքում շատ բաներ սովորեցի. որոշ բաներ, ճիշտ է, սկզբում խորթ ու տարօրինակ էին թվում, բայց հիմա կարծում եմ` ինքս եմ նախկինում տարօրինակ եղել: Ինչևէ, անցնեմ երեկվա ճամփորդությանը. տիարի հետ առաջին անգամ էի ճամփորդում, ու թեպետ լսել էի, որ նրա հետ ճամփա գնալը իսկական արկած ու հայտնագործումների շտեմարան է, այս անգամ անձամբ համոզվեցի` <<լավ է մեկ անգամ տեսնել, քան հազար անգամ լսել>> կարգախոսով: Շատ է խոսվել ու դեռ կխոսվի երեկվա մեր ճամփորդության մանրամասների մասին, և որպեսզի միըստմիոջե չթվարկեմ անմոռանալի պահերը` Ուրծի լեռնաշղթան ձեռք ձեռքի տված մագլցելը, մեզ հյուրընկալած ռենջերների խոստովանանքը, թե զարմացած են մեր ընտանեկան բացառիկ ջերմ մթնոլորտից, իրար օգնելու ու ձեռք մեկնելու պատրաստականությունից և այլն, նշեմ ինձ դեռևս երբեմն-երբեմն խորթ թվացող, բայց շատ հետաքրքիր պահերից մեկով ճամփորդության անսպասելի հանգուցալուծումը: Ըստ էության` Սեբաստացիների հորդաբուխ ու ինձ համակած ջերմությունն էր պատճառը, որ վերադարձին մի անմոռանալի զավեշտ-մտորման տեղիք տվեց ինձ. երբ հասանք քաղաք, մեքենան կանգ առավ մի տան մոտ, որտեղ մարդկանց հոծ խմբեր էին կանգնած, ծաղկեպսակ և այլն, տեսա` տիարն ու մի քանի հոգի իջնում են: Ու առաջինն ինչ է գալիս միտքս` <<Ի~նչ սրտացավ, բայց և տարօրինակ մարդիկ են, ճանապարհին, փաստորեն, ինչքան թաղում ու հարսանիք է լինում, մասնակցում են, երևի ձևավորված ավանդույթ է նրանց մոտ>>: Սոնային հարցրի, ասաց` գործընկերներից մեկի բարեկամն է մահացել, գնում են ցավակցելու:
Դրական և պայծառագունեղ նոտայով ավարտելու համար կցեմ խոստովանանքս. կյանքիս քսանչորս տարիների ընթացքում, բացի իմ ընտանիքից, ոչ մի տեղ այսքան ջերմություն ու բարեկամություն չեմ տեսել, որքան Սեբաստացիների շրջանում: Շնորհակալություն հայտնելով ի մասնավորի տիարին, օրիորդ Նառային, տիկին Սուսանին ու տիկին Մարիետին` ամփոփեմ` <<Զգործս ձեռաց մերոց ուղիղ արա ի մեզ, Տէր, եւ զգործս ձեռաց մերոց յաջողեա մեզ>>:IMG_20151023_161345 IMG_20151023_13371912176291_916742511746374_1543769181_o12176245_916743071746318_1563308714_o12049173_897255910370281_3940191186401118514_n12179919_895983177164221_246201238_n 12177902_895979727164566_1066621707_n IMG_20151023_113226IMG_20151023_111857img_7435IMG_20151023_12082912191493_897256970370175_299676523306720548_n

ՃԱՄՓՈՐԴՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԲՅՈՒՐԱԿԱՆ_2015

Առաջին ճամփորդությունս սեբաստացիների հետ դեպի Բյուրական էր: Ուրախ եմ, որ նրանց ճանաչելու ու նրանց հետ շփվելու հնարավորություն ունեմ: Ընդհանրապես անչափ հաճելի և արդյունավետ է քեզնից փորձառու ու խելացի մարդկանց հետ շփումը: Ամեն ճամփորդությունից յուրաքանչյուրիս մնում է հիշողությունների մի փունջ. ինձ համար այն տվյալ դեպքում կազմում են օրիորդ Նառայի <<կոմիտասվելու>> հրահանգները, Աշտարակի գյուղերում մեր դեգերումները, կոտլետի <<ճակատագիր>> բռնի ստանձնած  մեր ք(յ)աբաբը և այլն:  12096419_1028684863848348_9009752040848008726_n 12063294_1028684770515024_360650793247108185_n 11201841_1028640667186101_4551426502290284962_n 12122677_1028667947183373_822275368510206483_n 12144715_1028684667181701_917013496857558824_n 12106758_1028650203851814_4968981298248769329_n 12079595_1028640730519428_5181398619023666229_n 12096161_1028641250519376_4626478240090028184_n